بيراهه
دلنامه ها
تو...به دنبال نگاه زیباباش معلم پاي تخته داد مي زد صورتش از خشم گلگون بود و دستانش به زير پوششي از گردپنهان بود ولي آخر كلاسي ها لواشك بين خود تقسيم مي كردند وان يكي در گوشه اي ديگر جوانان را ورق مي زد براي آنكه بي خود هاي و هو مي كرد و با آن شور بي پايان تساوي هاي جبري رانشان مي داد خطي خوانا به روي تخته اي كز ظلمتي تاريك غمگين بود تساوي را چنين بنوشت يك با يك برابر هست از ميان جمع شاگردان يكي برخاست هميشه يك نفر بايد به پا خيزد به آرامي سخن سر داد تساوي اشتباهي فاحش و محض است معلم مات بر جا ماند و او پرسيد گر يك فرد انسان واحد يك بود آيا باز يك با يك برابر بود سكوت مدهوشي بود و سئوالي سخت معلم خشمگين فرياد زد آري برابر بود و او با پوزخندي گفت اگر يك فرد انسان واحد يك بود آن كه زور و زر به دامن داشت بالا بود وانكه قلبي پاك و دستي فاقد زر داشت پايين بود اگر يك فرد انسان واحد يك بود آن كه صورت نقره گون چون قرص مه مي داشت بالا بود وان سيه چرده كه مي ناليد پايين بود اگريك فرد انسان واحد يك بود اين تساوي زير و رو مي شد حال مي پرسم يك اگر با يك برابر بود نان و مال مفت خواران از كجا آماده مي گرديد يا چه كس ديوار چين ها را بنا مي كرد ؟ يك اگر با يك برابر بود پس كه پشتش زير بار فقر خم مي شد ؟ يا كه زير ضربت شلاق له مي گشت ؟ يك اگر با يك برابر بود پس چه كس آزادگان را در قفس مي كرد ؟ معلم ناله آسا گفت بچه ها در جزوه هاي خويش بنويسيد يك با يك برابر نيست در مسيرش هرچه نازيباست آن تدبير ماست زندگي آب رواني است روان ميگذرد.......... آنچه تقدير من و توست همان می گذرد من هنوزهم پرازمرگم ونفهمیدم شادی،چه رنگی دارد دل من پرشده است.... ازغم ویاس وفنا این دل کوچک من... که چه پرحجم می تواند درمیان گل شب بوی زمستان..... مرگ رابخش کند وچه آهسته وآرام.... دل من می ترکد ودراندوه زمان دل پوسیده ی من..... قطره اشکی خواهدشد.... سبزخواهدکرد دل نومیدتورا وچه آهسته وآرام.... لحظه ها می شکنند وزمانی که تورفتی... پرشدنفس خورشیدازپونه ویاس وزمانی که تورفتی... حجم امیدزمان خاموش شد وزمانی که تورفتی... چشم هاخیره شدند،قلب هابسته شدند ودراین فاصله ی رخوتناک..... عشق هم ترجمه شد وای ازاین فاصله ها... وای ازاین دردها... وای ازاین رنج ها... وزمان می گذرد وزمان می گذرد... ومن توبازهم.. پشت این پنجره ها... مسخ کردیم لذت خورشیدرا... ازشب دریاها وزمانی که اوبود....... یاس می خندید معرفت موج می زد دیوانه عاقل بود شایدم اوهست... شایدم اونیست شایدم اومی رفت... ودرآن آبی شب شایدم اورا...... باد باخود برد/. زمین جای قشنگی نیست من از اهل زمینم،اما... خوب می دانم که گل درعقد زنبوراست ولی سودای بلبل داردو... پروانه راهم دوست می دارد! دل من می گریید درپس هرم تپش های دلم... ذوق پروانه شدن پرمی زد کهکشانی مبهوت،ته امواج دلم برپابود من درآن بالا اوج معنایی پرواز رافهمیدم من که از راز دل پنجره هاباخبرم گریه ام ازسرشوق...خنده ام ازته دل من که ازبوته ی یک گل سرخ چیزی جز......... انعکاس رنگ زرد دل خورشیدنمی خواهم * * * ** * * * مرگ یک سیگار را درپس دودشدنش می بینم، مرگ یک روزنه را درپس پرشدنش می بینم، من...اما، مرگ باریک وغم آلود درخت کاج رادرچه چیزی می بینم؟!! اما.... مرگ دنیا راباید درپس گم شدن خورشید دید. ((خانه ی دوست کجاست؟))درفلق بودکه پرسیدسوار آسمان مکثی کرد رهگذرشاخه نوری که به لب داشت به تاریکی شن هابخشید وبه انگشت نشان دادسپیداری وگفت: نرسیده به درخت، کوچه باغی است که ازخواب خداسبزتراست ودرآن عشق به اندازه ی پرهای صداقت آبی است می روی تاته آن کوچه که ازپشت بلوغ،سربه درمی آرد پس به سمت گل تنهایی می پیچی، دوقدم مانده به گل، پای فواره ی جاویداساطیرزمین می مانی وتراترسی شفاف فرامی گیرد درصمیمیت سیال فضا،خش خشی می شنوی: کودکی می بینی رفته ازکاج بلندی بالا،جوجه برداردازلانه ی نور وازاومی پرسی خانه ی دوست کجاست آرامش دستان، خالی نیست خاموشی ویرانه هازیباست این رازنی درآب می خواند درآبهای سبزتابستان... گویی که درویرانه هامی زیست (فروغ فرخزاد) مروزدلم گرفته
است،چندروزی می شودکه دلم واقعاگرفته است،شایدانتظارسخت باشد،امامن سالهاست که
انتظارکشیده ام،امااکنون فهمیدم انتظارم انتظاری پوچ وواهی بود،ازوقتی بزرگ شدم
یادگرفتم تمام حرفهای دلم رادردفترخاطراتم بنویسم،چون هیچ وقت نتوانستم تمام
حرفهای دلم رابه کسی بگویم.شایدچندروزی می شودکه من مرده ام،همیشه فکرمیکردم
برسریک دوراهی گیرکرده ام امااکنون که فهمیده ام هیچ راهی ندارم ناامیدشده ام ومی
دانم که واقعاهیچ راهی ندارم وتنهاامیدم راهم ازدست دادم،روزگارعجیبی است.....روزی
فکرمیکردم همه مرادوست دارنداماامروزمی فهمم تمام همان آدم هافقط برای حل شدن
مشکلاتشان مرامیخواهند.وتمام آن آدمها مراتنهاگذاشته اند،ای کاش می شد به گذشته برگشت،ای کاش...................
╬═♥╬ به لب تاقچه ی تنهایی خود میشینم
╬♥═╬ و دو زانورو بغل میگیرم
╬═♥╬ و به خود میگویم
╬♥═╬ که چقد خسته و افسرده شدی
╬═♥╬ دل به من میگوید
╬♥═╬ که من از دست تو آنقدر زبان بسته شدم
╬═♥╬ که تو کاری بکنی
╬♥═╬ ولی افسوس که در آتش عشق غم او میسوزی
╬═♥╬ و تو امروز به احساس دلت مدیونی
╬♥═╬ بغض در چشم ترم میشکند
╬═♥╬ و روان میگردند
╬♥═╬ اشک هایی که هر قطره ی آن
╬═♥╬ دگر از چشم پر از حسرت من خسته شدن
╬♥═╬ و چه خوب است هر قطره ی اشک
╬═♥╬ میبرد ذره ای از آن همه احساس دلم
╬♥═╬ تا که آرام گیرد
╬═♥╬
ادامه مطلب
| Design By : Night Melody |
